OSKN 4

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 18 พฤษภาคม 2011 เวลา 9:53pm

Yeah! You both are right about that. At one point in time in school we were closed friends. I left Thailand without saying good bye and he doesn't know that where I was. All these years I've been looking for all SKN friends and found you all on FB & SKN alumni. But for once I just wanted to say hi and talks. We are not 16 years old anymore. We are all an adult with experiences in life and many things had happens but for once to let a friend know that we are still friends. Because, good friendships never die.

แสดงความคิดเห็นโดย วิภาพร สุขสังวร เมื่อ 25 เมษายน 2011 เวลา 9:09pm

อ้าว..หนก ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ แล้วจะเรื่องอะไร ทำไมเมียเค้าถึงไม่บอกให้เพื่อนเราโทรหากัน ฮึ!!!!

แสดงความคิดเห็นโดย พัฒน์ธนันทน์ เกียรติกุลวนิช เมื่อ 24 เมษายน 2011 เวลา 12:53pm

จะบ้าเหรอวิ...... ผ่านมาไม่รู้กี่ปีแล้ว อะไรจะขนาดนั้น ต่างคนต่างมีครอบครัวแล้วนะ ขำขันจิงจิง

แสดงความคิดเห็นโดย วิภาพร สุขสังวร เมื่อ 22 เมษายน 2011 เวลา 11:12pm

@ เก๋ ก็ต้องเข้าใจนะ เมียเค้าไม่รู้จักพวกเรา เค้าก็ต้องตัดไฟแต่ต้นลม ถ้าสมมุติไม่ใช่เก๋แต่เป็นคนอื่น แล้วคนนั้นเกิดเป็นกิ๊กเก่า เมียเค้าก็ต้องกลัวถ่านไฟเก่าคุเป็นธรรมดา เพราะฉนั้นไม่บอกดีกว่า

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 16 เมษายน 2011 เวลา 8:06pm

I finally found a phone number for Sronkrod Somsakul. But I called his home number his wife answered. After I explained to her of who I was and I was just wanting to reconnect with him as an old SKN friend. She did not give him my message and phone number. Today I asked one of SKN #5 to call him one more time. His wife answered but still not yet calling me back.

It is sad that some people are not willing to understand and have an open minded to just let a friend(s) re-connect. I'm sadden that this life time I won't be able to just say hello! to my dear friend Sronkrod "Nhong" hong 11

 

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 31 มีนาคม 2011 เวลา 11:42pm

Sanook mak mak at SKN night. It was great seeing a lot of friends. Love it felt like the old days.

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2011 เวลา 10:31pm

Krop Khun na ja! Jang for my birthday wishes. I'm so happy we've found each others again. Even though some of us are not from the same classroom but we are all one "SKN"
Apologized for the grammar in my last posting I shouldn't used the "we" and "our" together just a mistakes typed it in..
And the lucky lotto numbers are 4.4.4. na ja!
#4 for SKN... 44 is my age. LOL!

แสดงความคิดเห็นโดย วิภาพร สุขสังวร เมื่อ 30 มกราคม 2011 เวลา 3:46pm

หวัดดีจ้าเก๋...

โอ้โห..บรรยายได้สุดยอดมาก อ่านแล้วเห็นภาพเลย ภาพเก่าๆ สมัยเมื่อเราเรียน ณ ที่นี้ด้วยกันเมื่อ 30 ปีก่อนมันไหลพรั่งพรูมา ถ้ามี time machine เราอยากจะย้อนเวลากลับไปในช่วงเวลานั้นอีกจัง ไม่มีช่วงเวลาไหนสนุกเท่าช่วงวัยเรียนเลยเนอะ

อ้อ! ลืมไป Happy birthday ย้อนหลังด้วยนะจ๊ะ พอดีงานมันยุ่งๆ เลยไม่ได้เข้ามาร่วมอวยพรเลย หวังว่าอวยพรให้ตอนนี้คงยังไม่สายไปนะจ๊ะ ขอให้เก๋มีความสุข มีรอยยิ้มให้กับทุกๆ คนได้ตลอดเวลา อย่าให้ความทุกข์ใดๆ มากล้ำกลาย สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ อ้อ..บ้านใหม่น่าอยู่จังเลย...

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 24 มกราคม 2011 เวลา 10:27pm

We our classroom were set at the old temporary building. We fought the cold days , windy and rainy days. We would all bunch up in the middle of the classroom to stays away from the rains.
We ran around in the field, our shoes would be all covered with muds, and we faces the hot days with dusty winds and hot sun!
I remember the scouts programs (tiger cups) and Net nari (Lady scouts). We set our first camp ground at the school. For the programs we learned to do things that most kids between ages of 13-16 would learned of how's to.
We makes fire for cooking, we make hemp cords for roping, We completed our first distance walks from SKN in to Moung Tong Thani and around to Jang wattana road and back to SKN. It was a long walks just for us little kids. But it is all worthwhile. Because, we are bonded forever!
Forever friends we said " good bye" but not the last time we will meet . SKN is in all our hearts. That is what makes us so "proud" of SKN's Pink and Blue.. Cheers!!

แสดงความคิดเห็นโดย Kanjana Punyangam Davidson เมื่อ 24 มกราคม 2011 เวลา 10:27pm

We our classroom were set at the old temporary building. We fought the cold days , windy and rainy days. We would all bunch up in the middle of the classroom to stays away from the rains.
We ran around in the field, our shoes would be all covered with muds, and we faces the hot days with dusty winds and hot sun!
I remember the scouts programs (tiger cups) and Net nari (Lady scouts). We set our first camp ground at the school. For the programs we learned to do things that most kids between ages of 13-16 would learned of how's to.
We makes fire for cooking, we make hemp cords for roping, We completed our first distance walks from SKN in to Moung Tong Thani and around to Jang wattana road and back to SKN. It was a long walks just for us little kids. But it is all worthwhile. Because, we are bonded forever!
Forever friends we said " good bye" but not the last time we will meet . SKN is in all our hearts. That is what makes us so "proud" of SKN's Pink and Blue.. Cheers!!

• ‹ Previous
• 1
• 2
• 3
• …
• 5
• Next ›
• Page